Ik loop in een vreemde stad in een vreemd land. De straatjes zijn er veel smaller dan waar ik woon. Ik ga een hoek om en nog een. Plotseling staat daar een stoel. Een stoel? Is het wel een echte stoel? De zon houdt me voor de gek. Zou die er soms voor de grap zijn neergezet? Hoeveel balkjes heb je nodig om 'stoel' te zeggen?

Een zomer was ik op het strand in Bretagne. Het was mooi weer en ik spaarde schelpen. Opeens had ik het idee om een foto te maken van een soort schelpenvrouw. Ik wachtte tot een uur of zes op een lange schaduw. Mijn vriend legde de schelpen neer. Het grappige is dat je er meteen een gewoon mens in ziet. Maar als je beter kijkt, klopt er niets van: een groot lijf, klein hoofd en korte armen. Mijn camera zit verstopt in de schaduw van mij hoofd. Het moeilijkste was het om het armbandje om mijn pols te houden op het moment dat ik de foto maakte. Als ik mijn arm ook maar een tikje bewoog, paste het niet meer.

Op een dag zag ik een grappig schilderij. De jongen erop leek op Krijn en ik had meteen zin om het met hem na te spelen. We keken er eerst goed naar. Wat voor blouse had die jongen aan? Krijn dacht dat het het moelijkste was om de blik van de jongen na te doen: een beetje geheimzinnig en plagerig tegelijk. We bakten een pannenkoek. Ik zette er een lamp op, om alles lekker te laten glimmen. 'Waarom at die jongen op het schilderij zijn pannenkoek eigenlijk niet op?' vroeg Krijn ineens. Dat was omdat de schilder met het schilderij wilde zeggen: 'Het lijkt net echt he, maar dit schilderij is zo plat als een pannenkoek'.